Wat over is

vanuit het perspectief van een kraai
is alles bruikbaar:
de glans van nat asfalt
bot dat wit wordt in de kou
stilte die blijft haken

hij leest in beschikbaarheid van resten

onder hem verschuift de wereld
in haltes zonder wachten
de aarde glad geplooid na regen
een schrift waarin nog letters druipen

de taal valt niet samen
met de warmte van een mond

ergens in de marge
het geritsel van een jas

er had iemand kunnen zijn
een hand aan de deur
een stem in de gang

de wereld heeft haar mensen uitgedaan



Een hand

de deuropening van mijzelf
en niemand doet open

binnen in mij
schuiven kamers langs elkaar heen

ik ben zoveel
de lucht boven verlaten huizen
een wond zonder herinnering

niet het vuur
niet de botsende sterren
niet de oerknal
die de ruimte openscheurde

het was een hand
nog vóór mijn naam klonk

een hand die boog
boven leegte
met een stem die zei:
val maar

Niets ontbreekt

ik schrijf mij
in stukken aan elkaar

er is een tafel
een handschrift
een lijst met feiten

vanuit een andere hoek
een geleend lichaam

ik tel de blauwe plekken op mijn been
als bewijs

in de kamer hiernaast
wordt mijn aanwezigheid bijgehouden

zonder fouten, zonder twijfel
men zegt: er is niets te kort

niets ontbreekt
behalve ikzelf

Delf mijn gezicht

zie de laag onder de laag
van wat ik zeg

een kaart zonder polen
lichtpunten die pas bestaan
als ik er langs kijk

jouw hand noteert
de manier waarop ik verschuif
op mijn wiebelstoel

niet één vorm, maar een reeks
die zichzelf telkens herschrijft

lees mij als de twijfel
die mij moet samenvatten

pas in een later register
word ik herlezen

niet als een uitkomst
maar als iets dat zich opent

Je blijft bewegen

je gezicht verplooit
alsof het iets vergeet

je denkt na
zet je hoofd op een bijzettafeltje
en loopt weg

de wereld zingt anders
wanneer je haar niet draagt

minder lage tonen

je bent vrij
springt als een vis
uit een spiegelglad meer

je keert niet terug
je blijft bewegen

Onder lagen verf

ik zeg eerst nog:
misschien

zachtjes
niet als servies
dat te hard wordt neergezet

ik zie de vloer verschuiven
een gedekte tafel
lege stoelen

er zijn dagen
dat ik scheef aan de muur hang

onder lagen verf
die transparant
in elkaar overlopen

wie schildert mij vandaag?

vraag het mij
ik antwoord:

ik weet het niet