Je kunt eigenlijk niet om deze film heen. Niet alleen om het legendarische bekende verhaal, al zo'n 3000 jaar geleden door Homerus opgeschreven, maar vooral door de manier waarop regisseur Christopher Nolan het heeft vormgegeven.
De held Odysseus keert na de slag om Troje pas na zovele jaren terug naar zijn koninkrijk Ithaka en zijn vrouw Penelope, die wordt belaagd door een huis vol parasiterende vrijers en de wanhoop nabij is. Heel mooi hoe de film afwisselend de lotgevallen van Odysseus en zijn mannen belicht en vervolgens die van het achtergebleven huishouden op Ithaka.
Odysseus is door Christopher Nolan heel menselijk gemaakt, vol twijfels en schuldgevoel. Hij is tenslotte verantwoordelijk voor de ondergang van een hele beschaving, zoals hij dat zelf noemt, namelijk die van Troje. Maar ook voor alle manschappen die hij in zijn strijd tegen de goden, met name Poseidon, verloor. Het beeld dat hij op de trappen van het verwoeste Troje zit en getekend voor zich uitkijkt, is typerend voor zijn emoties. Het komt dan ook maar liefst vier keer terug in de film. En het knappe is, het stoort niet. Alsof je als kijker steeds meer betrokken raakt bij de tegenstrijdige gevoelens die Odysseus beheersen. 

De film is spectaculair, vol dreigende muziek en overrompelende beelden. Hoogtepunten zijn de inname en verwoesting van Troje, het gevecht met de cycloop, Circe met haar duivelse toverkunsten, de andere mythische wezens, Calypso, de godin Athena die hem begeleidt en toespreekt, en ten slotte de entree van Odysseus, vermomd als bedelaar, in zijn eigen huis. De strijd die daar ontbrandt, de film dendert door zonder een keer in te zakken. Die drie uur waren zo voorbij. Net als Oppenheimer is ook dit opnieuw een meesterwerk van Christopher Nolan.
Matt Damon is overtuigend als Odysseus, Anne Hathaway als Penelope, maar bij Tom Holland als zijn zoon Telemachos heb/had ik mijn twijfels. Ik zag daar steeds Peter Parker figureren als een verkeerd in de tijd terechtgekomen Spiderman. Dat stoorde mij. Wat natuurlijk komt omdat ik bijna de hele serie Spidermanfilms met Peter Parker (Tom Holland dus) heb gezien. Diezelfde oogopslag, dat mondje, die houding, de manier van bewegen. Alsof hij elk moment zijn Spidermanpak aan kon trekken. Misschien ben ik de enige, want ik heb nog geen enkele recensent hierover horen klagen.