Twee jaar geleden volgde ik een lezing in de Meerpaal in Dronten, ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van Warmonderhof, de opleiding tot biologisch-dynamisch tuinder. Ik schreef daar een stukje over, zie hier.
Ik kreeg toen na afloop verschillende zakjes met zaden mee. Het meeste is niet opgekomen in mijn tuin, maar één plant doet het wonderwel goed: de kleine pimpernel (sanguisorba minor). Momenteel is hij ruim een meter hoog (niet bepaald klein) en hij bloeit. De bloemen vallen nauwelijks op, zie de foto, maar het blad vind ikzelf erg mooi gekarteld. Aandoenlijk ook.

      Kleine pimpernel: onderaan het blad, bovenin de kleine bloemetjes.
      Rechts de weigelia met zijn rode bloemen, daarachter bamboe en een witte
      sering. Tussendoor zie je het blad van een witte druif in aantocht. Deze moet
      nog langs de pergola omhoog klimmen. Helemaal links de bijna
      uitgebloeide muurbloemen.

De kleine pimpernel is vrij zeldzaam in Nederland. Hij schijnt in het wild alleen in Limburg voor te komen. Wel kun je hem bij sommige tuincentra krijgen. Zowel zaad als vaste plant. Maar dan moet je wel goed zoeken.
Bloemen en blad zijn eetbaar. Zowel rauw als gekookt. Ik heb het geprobeerd met de kleine pimpernel uit mijn tuin. De bloemetjes zijn een beetje bitter, het blad is in een salade goed te combineren met peterselie en bieslook. Bij elkaar verfrissend lekker. En gezond.
Zaad van vorig jaar heeft voor nieuwe stekjes gezorgd. Binnenkort ga ik ze verplanten. Nog meer kleine pimpernel in mijn tuin. Ruimte genoeg.