Opgegroeid in een gezin waarin het bovennatuurlijke een vanzelfsprekend, haast dagelijks onderwerp van gesprek was, kwam ik al vroeg in aanraking, op mijn 16^e, met astrologie. Samen met mijn oudste broer dook ik in de lectuur die onze moeder, zelf astrologe, ons aanreikte.
Later verdiepte ik me ook in handlezen, kaartleggen, en nog weer later in stromingen als de theosofie en antroposofie. Tegelijk studeerde ik natuur- en sterrenkunde en ontdekte ik Nietzsche, de poëzie (Jacques Perk, Paul van Ostaijen) en de wereldliteratuur (Jack Kerouac, James Joyce, Marcel Proust, Franz Kafka). Ik deed van alles tegelijk eigenlijk, hongerig als ik was naar kennis en inzichten. Later ook de wetenschapsfilosofie, wat voor mij weer nieuwe werelden van ontdekking betekende.

Wat astrologie betreft had ik het meest aan de latere boeken van Karin Hamaker. Vakkundig, beheerst, genuanceerd. Dit in tegenstelling tot boeken van mensen als Mellie Uyldert en de stroming uit de jaren dertig van de vorige eeuw, met belangrijkste exponenten Cornelis Gorter en Th.J.J. Ram. Bijzonder aan deze twee laatsten is dat ze gebruik maakten van hypothetische planeten als Persephoné en Hermes. Ik kon daar niet zoveel mee. Ook de toepassing van de planetoïde Cheiron, in 1977 ontdekt en door mijn moeder steevast gepromoot, ging aan mij voorbij. Voor mijn gevoel leidde het af van de basis van de geboortehoroscoop, de plek van de zon, de maan enzovoorts in de tekens en de huizen.
 
Goed, ik begon geleidelijk aan, toen ik mezelf daartoe in staat achtte, geboortehoroscopen te maken. Tegen betaling. Schriftelijk (best wel duur) en mondeling (goedkoper). Ik heb er honderden gemaakt en was daar best wel bedreven in, kan ik zeggen. Tot het moment dat het bij mij begon te knagen. Er klopte iets niet. Ik, als het ware op een troon gezeten, die tegen de ander zei wat zijn of haar mogelijkheden en/of strijdpunten waren. Er was geen sprake van gelijkwaardigheid. De ander was of werd afhankelijk van mij, zo voelde dat. En zo pakte dat ook in de praktijk uit. Steeds vaker werd mij gevraagd wat men moest doen in bepaalde omstandigheden. Ik voelde mij steeds ongemakkelijker hierbij. De macht die ik over een ander had, wilde ik niet. Ik was niet vrij, maar de ander ook niet. We hielden elkaar gevangen. Ik heb het recht niet om vanuit mijn positie de ander te duiden of te sturen. Dat kan wel in een gelijkwaardig gesprek, met een vertrouwd iemand, of in wat tegenwoordig familieopstellingen worden genoemd. De ander moet in alle vrijheid achter zijn eigen problematiek kunnen komen. De omgeving kan hem daarin bijstaan, door vragen te stellen, door te luisteren, en juist niet door van buitenaf in te vullen zoals bijvoorbeeld bij een horoscoop. De tijd van goeroes is voorbij.
Dat werd al helderder voor mij. Ik stopte dan ook resoluut met het maken van horoscopen.

Deze gedachten kwamen bij mij naar boven, toen verschillende mensen mij onlangs naar de betekenis van Lilith in de horoscoop vroegen, ofwel de zwarte maan. In de tegenwoordige efemeriden (tabellen met de stand van de hemellichamen) wordt ook Lilith vermeld, vandaar dat in astrologie geïnteresseerden haar tegenkomen. En daar vragen over hebben.
Lilith is een figuur uit de oude Mesopotamische literatuur. Ze wordt in de Joodse folklore als de eerste vrouw van Adam genoemd. In tegenstelling tot Eva weigerde ze zich aan hem te onderwerpen en ging vervolgens haar eigen weg. In de hedendaagse astrologie staat ze symbool voor je schaduwzijde, voor je onderdrukte verlangens, datgene wat je het liefst weg wilt stoppen. Lilith is geen fysiek hemellichaam, maar een wiskundig berekend punt, namelijk het verste punt van de elliptische baan van de maan om de aarde. Vandaar de andere naam voor Lilith: de zwarte maan.
Ja, dan kun je uitzoeken in welk teken Lilith in jouw geboortehoroscoop staat, in welk huis, en op welke wijzen geaspecteerd. Je kunt er betekenissen op naslaan, je zult er al of niet iets in herkennen. Maar zelf zeg ik: doe dit niet. Het leidt af van wie jij werkelijk bent.

De aanwezigheid van Lilith in je horoscoop is een buitenkant, bedacht en toegepast vanuit oeroude mysteriën. Net als je horoscoop zelf, ook die is buitenkant. Soms herkenbaar, vaak ook niet. Zo zie ik bijvoorbeeld zelf direct wanneer iemand ascendant kreeft heeft: bijna altijd een rond gezicht en een ietwat gedrongen gestalte. Zo zijn er soms ook andere kenmerken waar te nemen. Maar dat zegt niets over de persoon zelf. Het is als een jas waar je tegenaan kijkt. Die jas bepaalt jou niet. Die jas geeft geen inkijk in jouw innerlijke motieven, in wat je doet of wat je denkt.
Astrologie past in mijn beleving niet in onze tijd. Het is iets van vroeger, toen de mens anders in elkaar stak. Minder individualistisch, meer afhankelijk van zijn omgeving. Minder innerlijk vrij ook.

Wie zich vandaag de dag eraan overgeeft, zet zichzelf vast. En zijn omgeving. Je verstart, je verliest innerlijke vrijheid. Een mens behoort niet door een systeem van buitenaf te worden vastgelegd. Mijn persoonlijke ervaring is dat men dan gemakkelijk richting vage en bedenkelijke gedachtegangen wegglijdt. De stap naar (wantrouwende) complottheorieën is dan snel gemaakt. Ik heb dat in mijn omgeving meermaals zien gebeuren. Veel tegenwoordige astrologen zijn inmiddels die richting opgeschoven, constateer ik. Met hun diverse, veel bekeken kanalen op internet. Erg jammer. Verontrustend ook.