laten we nog even wachten
ons denken stilzetten
op de rand van de afgrond
voor we opnieuw uit de bocht vliegen

voor het geweld van ronkende jagers
dat bergtoppen splijt
ravijnen met nieuwe emoties vol laat lopen

laten we wachten tot het blinde
alles verzengende vuur
onder onze ogen als een nachtkaars uitdooft

we de achtergebleven slierten rook
lezen als signaal 
van een laatste ademhaling van haat

weet: in de kelders van onze buren
staat een piano 
wachtend op vingers 
om de pijn van de wereld te verlichten

laten we nog even dansen 
in het hart van ons theater
voor we onszelf vernietigen