het vreet zich naar binnen
door lagen vet en opgekropt schuldgevoel
zoekt een schuilplaats om te nestelen
levend op het wrakhout van mislukte idealen

het voedt zich met scheiding
en andere golven van verdriet
je klotst als een jacht op en neer
op de achtersteven de botjes
van je opgepeuzeld verleden

het water staat je tot de lippen
de ramen van hoop sluiten zich
nòg staan de sluizen op een kier
maar je weet; gevoelens hebben gevoelens
ze merken wanneer ze worden aangevallen

luister naar hun verhaal
ze hebben veel te vertellen
over de school waar ze examen deden
cum laude geslaagd, op de pijnbank gelegd
om boete te doen

ze duiken steeds weer onder
laven zich aan wat komen gaat
een nieuwe wereld, meer scheiding
nog hogere golven van verdriet

het verteert je
holt je uit tot op het bot
maar troost je

zielen breken niet
ze veren altijd terug