Raam

ik woon in een dichte kamer
met muren zonder kier
een vloer die zich neerlegt
als een plattegrond
die niemand leest

zelfs de lucht is hier
een gewoonte 

ik luister hoe het donker
tegen zichzelf praat

het zegt: blijf
alles van buiten snijdt

maar mijn ribben
zoeken licht
zonder het te breken

ik oefen op glas
dat ziet
hoe de wereld trilt

dat doorlaat 
wat op mij af wil komen

ik adem in
en wacht

Opening

de wind tegen het raam
fluistert van vergeten kamers

een sleutel valt
gebroken op de grond

licht glijdt binnen
alsof het zich bedenkt
en weer verdwijnt

ik probeer een zin
maar de woorden
steken hun tong uit

tussen de regels
kraakt een spleet

een vogel vliegt langs
zijn echo klapwiekt
een klop op het glas

een opening is geen deur
maar een gat in de tijd

Stilte

de kamer ademt
geen geluid
alleen het tikken van een gedachte

ik luister
in het niets
ontluikt iets

een vinger van licht
tastend

treedt het naar binnen
als trilling

tussen mij en de wereld
zonder naam
zonder haast

een echo van
wat altijd al bestond

ze beweegt
in alle rust

schept de aanwezigheid
van alles wat er is

Bron

soms denk je
dat je alleen bent

teruggelegd
in slijk en aarde

maar kijk omhoog
zelfs de bladloze bomen
buigen naar je toe

een lach
hoog in de lucht
vuur dat zich herinnert

vogels verdwijnen
in hun eigen roep

de rivier
neemt wat je drinkt
en geeft het door

diep in je lichaam
een trage warmte
niet van jou

draden van zon
houden alles
even vast

niets staat stil
alles antwoordt 
zonder stem



Kiem

het begin is een aandrang
vanuit diepe rust
een gloed die voor even
haar veren opschudt

het werkt zich omhoog
om te zien
hoeveel ruimte daar is

via mijn ribben
zet het zijn poten neer
in wat ligt te wachten

waarop het vleugels krijgt
als een mantel
over mijn schouders

warm, zonder te branden

een beweging
die er is
maar nergens heen hoeft

Vlucht

later
houdt het zich stil
alsof het weet
dat niets hoeft te worden bewezen

ik draag het
zoals je iets draagt
dat ruim en licht is

soms strekt het zich
waardoor alles
een moment verschuift

dan trekt het zich terug
laat mij achter
in dezelfde houding

alsof het altijd al wist
waar het kon landen



Tegenlicht

maar niet alles wat stil is
wil blijven

soms verplaatst het zich
zonder teken

laat het mij 
met lege handen

de ruimte blijft warm
maar laat los

rust kan verdwijnen
zonder te breken

het vraagt niet
om terugkeer

alleen
om ervaren te worden