aan de rand van de dag
waar de lucht nog niet beslist
kantelt het:
zal het breken
of blijven hangen

mijn hand, halverwege een gebaar
wacht op zinnen
die zich willen hechten

wat hoor ik:
het gevallen woord
of de stilte na de plof?

tussen de regels zijn we klein
elk moment lacht ons uit
in reeksen van mogelijkheden

de keuze die we niet zagen
ademen we uit in cirkels
elke stap tilt de grond
een stukje hoger

het raam zoekt wind en regen
klampt zich vast aan een landkaart
vol paden, verfrommeld
als een brief in mijn zak
maar altijd dichtbij

tussen jou en mij walst
een dunne draad van woorden
te licht om te breken
te zwaar om te dragen