Vorige week, op weg naar het gehucht Nieuwe Statenzijl in het noordoosten van de provincie Groningen, kwam ik door verschillende, voor mij onbekende buurtschappen. Uitgestrekte landschappen, grote boerenhuizen, het ademde een sfeer die nieuw voor mij was. Ruimte, licht, stilte. Ook een bepaalde verlatenheid. Met af en toe, zoals gezegd, een dorpje, gehucht of buurtschap ertussen. Ik kan me voorstellen dat een randstedeling, gewend aan gezellige drukte en vertier, hier niet zo gemakkelijk zou kunnen aarden.

Vreemde plaatsnamen, dacht ik af en toe. Tot ik bij het bordje kwam: Hongerige Wolf. Het stond er echt. Een buurtschap van zo'n 30 huizen, schatte ik. Wat een naam. Hoe komen ze erop om dit zo te noemen? Hangt hier een geschiedenis aan vast, van een wolf die dit gehuchtje in het verleden heeft belaagd? Misschien kippen heeft gestolen, of nog erger, mensen heeft aangevallen? Honger zal hij in ieder geval hebben gehad. 

Ik zie me mezelf al identificeren bij een controle of bij de burgerlijke stand. Waar komt u vandaan? Eh, van de Hongerige Wolf. Alsof je zo uit het sprookje van Roodkapje bent gestapt. Grote kans dat men zich voor de gek gehouden voelt. 
Overigens had ik me al eerder verbaasd over sommige plaatsnamen in Nederland. Tijdens onze schaatstochten in De Weerribben komen we, op weg naar Kalenberg, bijvoorbeeld langs Muggenbeet. En op weg naar de kop van Noord-Holland reden we met de auto regelmatig langs Molletjesveer, nabij Krommenie. Maar wat mij betreft spant de naam Hongerige Wolf qua bevreemding toch wel de kroon. Daar moet een verhaal aan vasthangen. Echt wel.