Hoofdbanner

Mijn jeugd is King Crimson, King Crimson is mijn jeugd. Vanaf 1969 was ik volledig in de ban van deze progressieve rockgroep. In eerste instantie door Lex Harding die de single ‘Cat food’ veelvuldig draaide. Het werd een kleine hit, hun enige ook. Verder dan dit kwam de radio niet. Nooit werd er iets van King Crimson gedraaid, ook door Tineke niet.
Ondertussen verzamelde ik al hun elpees. Na ‘In the Court of’ kwam ‘In the Wake of Poseidon’, daarna het ingewikkelde jazzy ‘Lizard’, vervolgens het van klassieke muziek doortrokken ‘Islands’, toen het ritmische Larks’ tongues in Aspic, naar mijn mening hun beste lp, en toen ‘Starless and Bible Black” in 1974. Daar hield mijn interesse op. Ik richtte me op andere muziek (klassiek vooral) en ging andere levensfasen in.

En nu is er de documentaire over deze legendarische groep die nog altijd optreedt (ikzelf heb ze de laatste 10 jaar twee keer live gezien). In eerste instantie ter gelegenheid van 50 jaar King Crimson, van 1969 tot 2019.
Het is een atypische documentaire, geheel in de stijl van de recalcitrante frontman van King Crimson, Robert Fripp. Perfectionist, moeilijk in de omgang, eigenzinnig, diep filosofisch. Enkele mooie uitspraken van hem: je moet op zoek gaan naar de stilte, zodra je die bereikt komt de muziek. Of: alles draait om aanwezig zijn, aandacht geven, je persoonlijkheid zit je daarbij vaak in de weg, daar moet je aan voorbij gaan. Bandleden die dat niet op wisten te brengen, daar kon hij woest op worden. Zo heeft hij heel wat medemuzikanten de deur gewezen, vaak op een keiharde manier. Onder andere iemand als Greg Lake, zanger op de eerste twee albums, moet het met terugwerkende kracht ontgelden. Die was er alleen voor zichzelf, aldus Robert Fripp. Hij is er nog boos om.

Het meeste aandacht krijgt de bezetting van 2013 tot nu, met de drie drummers op de voorgrond. Opmerkelijke uitspraak van Robert Fripp: ik ben altijd diep ongelukkig geweest met King Crimson, altijd was er het gevecht met bandleden die mijn muziek ondermijnden, pas sinds 2013 ben ik op mijn plek, gaat het zoals ik het wil.
Er zijn veel interviews met de bandleden van nu, met soms (vernietigend) commentaar van Robert Fripp op de achtergrond. Je ziet ze schrikken, alsof ze allemaal een beetje bang voor hem zijn.
Toch zijn er ook ontroerende stukjes in de docu. Zoals wanneer Robert Fripp antwoord wil geven op hoe hij de laatste keer contact heeft met de man die hem in een moeilijke periode er emotioneel weer bovenop heeft geholpen. Het is wel een volle minuut stil, tranen stromen hem over de wangen, waarna hij uiteindelijk zegt: hij zou hem niet vergeten. Ook het stukje ‘Moonchild’ gefilmd door harmonisch dansende stellen op een donker plein in de regen, is aangrijpend mooi. Fraai hoe ook de ballades van King Crimson zo hun plek krijgen. Opvallend ook, het besef van spijt en rouw dat Ian McDonald toont, dat hij King Crimson al na de eerste elpee heeft verlaten. Of beter, in de steek gelaten. Hij kan zich niet genoeg excuseren naar Robert Fripp toe. Terwijl hijzelf daarna zeer succesvol zou zijn met de groep Foreigner (o.a. van Cold as Ice).
Grappig was ook die Noorse non, geheel in habijt, als trouwe fan van King Crimson. Ze zag en voelde parallellen met haar geloof, namelijk de begrippen aandacht en liefde. Is weer een heel andere invalshoek.

Ikzelf vind het een prachtige documentaire. Met alle herkenbare muziekstukken er tussendoor. Maar wie niet met de muziek van King Crimson en de persoonlijkheid Robert Fripp vertrouwd is, zal er denk ik weinig plezier aan beleven. Daarvoor blijven de hoofdpersonen op te grote afstand, lukt het de makers ook niet om door te dringen in het ingewikkelde brein van het muzikale genie Robert Fripp. Blijft over: de muziek die dan weer opzwepend, andere keren zacht en melodisch, dan weer razend ingewikkeld en nauwelijks bij te benen is, met een wirwar van klanken dwars door elkaar heen, maar bij elkaar altijd verrassend. Ja, dat is King Crimson. Je moet ervan houden.

  • 0 # Ellert Hans 29-dec-2023 @20:45
    Welk een toeval!

    'k Was een door u geschreven uitleg over de betekenis van jaarfeesten aan het lezen waarbij werd verwezen naar u als de schrijver hiervan.

    Een moment later kom 'k in uw weblog terecht en lees over de bewondering voor King Crimson: een voor veel mensen onbekend muziekgezelschap dat eigenlijk géén 'popgroep' is of vroeger geweest is.

    King Crimson, In the Court of the Crimson King: het Hof van Robert Fripp eigenlijk, met een uitgelezen hofhouding van muzikanten in ruim vijftig jaar samengesteld waarmee indrukwekkende composities zijn gemaakt.

    Robert Fripp beheert zijn 'legacy' dan ook zorgvuldig in DGM waarin zo'n beetje alles is ondergebracht èn te beluisteren is: hij was al vroeg zeer verontwaardigd dat middels 'bootlegs' het werk van KC onverantwoord verspreid werd.

    Hij verkeert al lange tijd liefdevol met Toyah Wilcox en bij deze de eigenzinnige Mr.Fripp in punky-style:

    https://www.youtube.com/watch?v=0fTLZbFqtaQ

    Enjoy!
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    +1 # Fred 31-dec-2023 @10:13
    Grappig hoe je van mijn boek over de jaarfeesten via mijn blog op King Crimson terecht komt. Het ene lijkt weinig te maken te hebben met het ander. Behalve dan dat het in beide gevallen om iets oorspronkelijks en buiten de reguliere paden bewegend heen gaat. Ik heb de verschillende clips met zijn vrouw Toyah Wilcox bekeken. Ik kende ze niet. Leuk. Bedankt voor de toevoeging. De spontaniteit, toch niet een kenmerk dat je direct aan Robert Fripp vast zou plakken, spat ervan af.
    Hier nog één, een stukje Fracture van Starless and Bible Black: https://www.youtube.com/watch?v=Te0qfJUidHQ
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Ellert Hans 31-dec-2023 @14:42
    Hallo Fred,

    Je meegestuurde link deed me in de keuken van Robert Fripp en Toyah Wilcox belanden met de versie van "Heroes" uit hun wekelijkse serie lunchconcerten op zondag. Geen "Fracturen" dus, maar wèl zo leuk. Ze zijn tijdens de corona-lockdown's hiermee begonnen en 'k kijk er regelmatig naar.

    Bij deze hun zojuist verstuurde clip met hierin alvast meegegeven de beste Nieuwjaarswensen:

    https://youtu.be/dm53jC3PJd8?si=zq5w9eIdMknsKAE8

    Groet, Ellert Hans.
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
    0 # Fred 31-dec-2023 @17:06
    Hallo Ellert,

    Heel leuk en toepasselijk voor vandaag! Robert Fripp heeft dus ook komische kanten. Jij ook de beste wensen!

    Groet, Fred
    Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer