het huis
muren nat van adem
knarst onder eigen zuchten

elke stap klemt
elke kier fluistert
de schaduw van een gedachte

koudvuur kruipt 
langs de ruggengraat
naar een tikkend hoofd

ik luister naar de vloer
een taal van hout en nacht
een krakend akkoord
van verraad

mijn hart schuilt
achter ribben als tralies

wie is daar
mijn lichaam siddert
voor de echo van niet-weten

geen antwoord om de hoek

angst is een kamer
ramen dicht
deuren zonder sleutel
altijd open