we waren stil
keken niet op
alsof bewegen ons zou verraden

uit het donker
ruiters
koude ogen

ik zocht je hand
je kneep terug

onze schaduwen groeiden
jij verdween

         *

de eerste zon ging onder
je was er nog
warm in mijn hand

een tweede zon
kwam

we wisten niet
wie sprak
welk woord van ons was

onze stemmen werden dun

         *

bij de derde zon
hoorde ik je weer

ik wilde je schilderen
geelgroen
met een randje rood

jij liep verder
ons huis
met ramen op het zuiden
bleef stil

laat mij nog één keer
verdwijnen

niet in het donker
maar in het licht
van wat wij niet zeggen