de aarde vreet zich
worstelend naar buiten
langs raaigras, braam en brandnetel
tot in de kelken
van schaarse bloemen

als vlinders leggen we ons gebroed
op het groen van zachte nerven

baldadige spoken zijn wij
knarsetandend
in de felle zon

hadden we vleugels
we zouden hoger stijgen
dan het licht
dat ons weigert te dragen