ik in meervoud
omarm het kleine kind
lapjespop tegen de wang
duim in de mond
de dag wegsabbelend

wortels trekken asfalt open

de hobbels van mijn jeugd
te laat
uitgesloten
het spel gaat verder

ik sta op
als iedereen is verdwenen

de weg hersteld
ik in andere kleren

onherkenbaar
voor wie nooit
in mij geloofden