In vroegere tijden leefde de mens sterk met het ritme van de natuur. De rondgangen van de zon en de maan waren hierin de leidraad. De (ogenschijnlijke) rondgang van de zon om de aarde in 24 uur leverde de dag en de nacht op. De waargenomen terugkeer van de zon aan het lentepunt aan de hemelbol het jaar. De rondgang van de maan om de aarde legde men neer in de tijdsduur van een maand*. Om vervolgens elke schijngestalte van de maan een week (= 7 dagen) te noemen.
Het is opvallend dat de groottes van de zon en maan voor het blote oog even groot zijn. In werkelijkheid is de zon veel groter, weten we nu. Ze zien er even groot uit omdat de maan veel dichterbij staat. Daar was men zich vroeger niet bewust van. Men beleefde de werkingen van deze twee hemellichamen dan ook als even sterk.
Sinds de industriële revolutie, en zeker sinds de intrede in de 19^e eeuw van elektriciteit in het dagelijks leven, is die beleving van de rondgangen van zon en maan veel minder geworden. Ook de visie van de mens op zijn plaats in de wereld verschoof. Zie wat de Nederlandse wetenschapsfilosoof E.J. Dijksterhuis daarover schreef: De mechanisering van het wereldbeeld.

De beleving heeft in onze tijd steeds meer plaats gemaakt voor het verstandelijke denken. Wij weten nu dat het de aarde is die om de zon draait. Dit weten gebeurt door gebruik te maken van instrumenten. Verder wordt dit zo aan ons onderwezen op school.
Toch beleven wijzelf in ons dagelijks leven nog altijd alsof het de zon is die om ons heen draait. We spreken dan ook van een zonsopkomst en een zonsondergang. De meesten van ons corrigeren deze beleving, vertrouwend op ons denken. Echter, een gedeelte van de mensheid weigert in dit mechanistische denken mee te gaan. Uit onderzoek is gebleken dat zo’n 20 % van de Amerikanen** nog altijd gelooft dat de zon om de aarde draait. In andere landen schijnt ongeveer eenzelfde percentage te gelden.
Zo zijn er ook hele volksstammen die ervan overtuigd zijn dat de aarde plat is. Ja, want dat is hun beleving: ze zien geen bolling. Vervolgens laten ze er hele ingewikkelde modellen op los om hun gelijk te halen. Sterker, ze doen echt alle moeite om de platte aarde met voor hen sluitende bewijzen te verklaren.
Maar goed, mensen zien ook witte strepen in de lucht, ontstaan door uitlaatgassen van vliegtuigen hoog in de lucht, die door de extreem lage temperaturen daar sublimeren (= van gas overgaan in een vaste fase) tot kleine ijskristallen, en denken dat dit onnatuurlijk is. Want in hun beleving kunnen die strepen nooit zomaar ontstaan. Daar moet wel een complot achter zitten.
Zo ook bij de maanlanding. Die kan nooit hebben plaatsgevonden. De maan is te ver, heeft geen atmosfeer, je kunt er niet opstijgen etc. De hele boel is geënsceneerd met cameraploegen hier op aarde, beweert men. Dat er zes succesvolle maanlandingen zijn geweest, weten deze mensen vaak niet. En dat er door de Amerikanen reflectors op de maan zijn neergezet, waardoor wij hier op aarde met behulp van laserstralen de exacte afstand aarde-maan kunnen bepalen, ook niet.

Dit kunnen we doortrekken naar de veronderstelde gevaren van 4G en 5G, de discussies rond 9/11, rond corona: steeds is het de beleving versus het verstand. Men voelt dat het anders in elkaar zit dan wat de main stream media ons voorschotelen. Dit gevoel ontleden (= weg redeneren) doet men niet, want dan verliezen ze hun houvast (hun diepere gevoel). Er valt om die reden ook niet met hen te discussiëren. Ze luisteren eenvoudig niet naar de logica die je hen aanreikt. Hun gevoel, hun directe beleving is hun ankerpunt.

Je kunt zeggen, een gedeelte van de mens blijft nog vastzitten in de ouderwetse beleving. Ze evolueren niet mee, willen niet, kunnen niet, als zijn ze nog mensen van vroeger. Het zijn in feite de gevoelsmensen onder ons. Of ook wel: het is een verzet aan de wereld van nu zoals die zich aan hen ontvouwt. Ze hebben het zwaar in onze gemechaniseerde tijd. Laten we goed voor ze zorgen.


* Tijdens één rondgang van de aarde om de zon (één jaar dus) maakt de maan 12 rondgangen om de aarde + zo’n 12 dagen. Dat loopt in de praktijk niet harmonisch met elkaar op. Er is een gat van 12 dagen. Vandaar dat men in oude culturen 12 dagen heeft ingeruimd om zon en maan weer met elkaar te laten harmoniëren. Bij de Germanen was dit de joeltijd van 19 tot 31 december, bij de Christenen werd dit de tijd tussen Eerste Kerstdag en Driekoningen, door hen ook wel de twaalf heilige dagen genoemd. De ritmes van de zon en de maan kwamen hiermee in het nieuwe jaar weer in overeenstemming met elkaar.

**Zie onder andere https://www.cijfers.net/astronomie_06.html#