Inkeer

mijn binnentuin
een mond van blad
na blad

rood dat zich opdringt
geel dat blijft kijken

de bank leent mij uit
aan de zon

de rododendron
traag tussen nerven
drukt eerste knoppen door

ik vouw mij in
wondranden

niemand
die weet
waar ik begin

Binnen

ik pel mezelf
uit het ei
van mijn binnenste

ik knipper
in rood daglicht

de spiegel vol barsten
bewaart mijn dromen
achter zilver

de ramen
zijn beslagen

ik keer terug
het ei in



Scheuren

niet mijn lippen
niet mijn mond

het duurt jaren
voor ik ze open

neem het woord
draai het om
voorzichtig

tot het breekt
in scheuren

wacht tot de steen
gaat gloeien

Keer

wat je zegt
geef het schaduw

in het licht
dat blijft haken
aan je huid

je woorden keren terug
langs de draden
van de nacht

beroofd, ontluisterd

naakt
zonder jou



Nabij

ik ga heen
gebogen
de klauwen van de nacht
in mijn rug

mijn ogen
zonder richting

ik breek brood
drink wijn
uit grote bekers

deins niet terug
voor het beeld
dat terugkijkt

ik kom nabij
in jouw adem


In de verte

mijn hand
schept een voor een
de duisternis weg

er stijgt een geur op
uit de aarde

blad na blad
luister ik
naar voorjaarsondergangen

in de verte
slaan hamers
dwars door hout



Later

er zal iets zijn
later

het vult zich
stijgt op
naar mijn mond

ik sta
naar binnen
zonder gebed

mijn mond blijft dicht