Blote woorden

ik trek een woord
zijn jas uit

eronder
nog een woord
bloot, krimpend

stiller

daar weer onder
alleen adem

ik zeg: boom
maar ik bedoel
de schaduw van gisteren
toen ik eronder stond

woorden lopen
door een veld van glassplinters

Schelp

ik hoor de stilte
niet als geluid
maar als richting

een hond
droomt met zijn poten
in een huis zonder zee

woorden leggen zich
buiten in hoog gras
neer

wit van sneeuw
brandt op mijn netvlies

ik sla een bladzij om

Buiging

ik open mezelf
als een raam zonder kozijn

mijn mond
maakt het hoorbaar

het klinkt als liefde
maar het valt
als een baksteen
op de grond

ik zwijg
doe de taal uit

dan hoor ik
hoe het licht
zich buigt 
door smalle kieren

het wacht 
op mijn schrijftafel
stil

Oversteek

geen woorden deze keer
alleen adem
tussen ons in

spiralen
van thermiek

de tafel, de lucht
tussen twee stoelen
alles luistert mee

je kijkt op
alsof iets je raakt
je pakt mijn hand

iets in mij
steekt over